Kırşehir'in Yaprak Dökümü: Eylül'de Neşet, Kasım'da Adem...
Biri sazıyla, diğeri davuluyla bozkırın hafızasına kazındı.
Bazı şehirlerin takviminde sıradan aylardan ibaret olmayan zamanlar vardır. Kimi aylar bir hatırayı, kimi aylar bir vedayı, kimi aylar ise koca bir kültürün eksilen sesini taşır. Kırşehir için eylül ve kasım biraz da böyledir. Eylül ayında Bozkırın Tezenesi Neşet Ertaş'ı, kasım ayında ise Abdallık geleneğinin usta davulcusu Adem Göçer'i anarız.
Sanki bu iki ay, bozkırın iki büyük çınarından yaprak koparır. Oysa bazı çınarlar yaprak dökse de kökleriyle yaşamaya devam eder. Adı Adem, soyadı Göçer... O aslında mekân değiştirdi, göçmedi. Say ki yan odaya geçti. 9 Kasım 2025 tarihinde aramızdan ayrılan Adem Göçer, bugün yalnızca Kaman'ın, Kırşehir'in değil, Anadolu'nun kültür hafızasında yer etmiş büyük ustalardan biri olarak anılıyor.
1960 yılında Kırşehir'in Kaman ilçesine bağlı Yazıyolu köyünde dünyaya gelen Adem Göçer, Abdallık geleneğinin içinde yetişti. Babasının teşvikiyle henüz sekiz yaşındayken davul çalmaya başladı. Çocukluk yıllarında tenekelerden, soba borularından çıkardığı ritimler, zamanla yarım asrı aşan bir sanat yolculuğuna dönüştü. Onun için davul yalnızca bir müzik aleti değildi. Dedelerinden ve babasından devraldığı bir meslek, bir yaşam biçimi, bir kimlikti. Üstelik sadece davul çalmadı; geleneksel davulun yapımını da öğrendi, bu zanaatı yaşattı ve kendisinden sonraki kuşaklara aktardı. Davulunun her vuruşunda bir Anadolu hikâyesi vardı Abdallık geleneğinde sanat, çoğu zaman bir okulun sıralarında değil; hayatın tam ortasında öğrenilir. Ustaların yanında, düğün meydanlarında, köylerde, sazın ve sözün buluştuğu gönül meclislerinde... Adem Göçer de bu geleneğin içinden yetişmiş, ustalığını yaşayarak ve yaşatarak geliştirmiş bir sanatçıydı. Davulunun sesi kimi zaman bir düğünün coşkusunu yükseltir, kimi zaman bozlağın derin hüznüne eşlik ederdi. O, ritmi yalnızca ölçüyle değil, duyguyla kuran ustalardandı.
Nitekim 2026 yılında yayımlanan akademik bir araştırmada, Adem Göçer'in davul icrası ayrıntılı biçimde incelendi ve tek bir performansında 211 farklı ritmik kalıp tespit edildi. Bu çalışma, onun ustalığının yalnızca gönüllerde değil, akademik dünyada da karşılık bulduğunu gösteriyor. Neşet Ertaş ile aynı kökün iki ayrı sesi... Adem Göçer'i anlatırken Neşet ErtaŞtan söz etmemek mümkün değil. Ancak Adem Göçer'i yalnızca Neşet Ertaş ile olan bağı üzerinden değerIendirmek de onun sanatına haksızlık olur. Onlar, aynı kültürün farklı alanlarda yetiştirdiği iki büyük ustaydı. Neşet Ertaş sazıyla, sözüyle, bozlağıyla Anadolu insanının gönül telini titretti. Adem Göçer ise o ezgilerin ritmini davuluyla taşıdı. Biri türkülerin sözünü, diğeri ritmini geleceğe bıraktı. Neşet Ertaş'ın isteğiyle 2001 yılında Kırşehir Kültür ve Turizm Müdürlüğü bünyesinde kurulan Ustalar Müzik ve Oyun Topluluğu'nda Adem Göçer de yer aldı. 2005 yılından itibaren davuluyla topluluğun çalışmalarına katıldı. Neşet Ertaş'ın adının ve hatırasının yaşatıldığı bu toplulukta görev almak, Göçer için de ayrı bir gurur kaynağıydı. Bu iki ismin ortak noktası yalnızca hemşehrilik değildi. Aynı kültürün, aynı geleneğin ve aynı bozkırın yetiştirdiği değerler olmalarıydı. Kaman'dan dünyaya uzanan bir davul sesi... Adem Göçer'in sanat yolculuğu Kırşehir sınırlarında kalmadı. Almanya, Hollanda, Avusturya, Fransa ve Belçika gibi ülkelerde düzenlenen etkinliklerde Türkiye'yi temsil etti. 2004 yılında Uluslararası Davul Festivali kapsamında Tayland'da da sahne aldı. Böylece Kaman'ın bir köyünde, çocuk yaşta başlayan davul yolculuğu uluslararası platformlara taşındı. O, gittiği her yerde yalnızca kendi sanatını değil, Anadolu'nun köklü müzik geleneğini de temsil etti. Göçer, dedesinden ve babasından devraldığı davulculuk geleneğini sonraki kuşaklara aktarmaya da önem verdi. Çünkü onun için ustalık, yalnızca iyi davul çalmak değil, kendisinden sonra da bu sesi duyurabilecek insanlar yetiştirmekti.
Bir unvandan daha fazlası: Yaşayan İnsan Hazinesi Adem Göçer, 2017 yılında Abdallık geleneği, davul yapımı ve icracılığı alanında Yaşayan insan Hazineleri Ulusal Envanteri'ne alındı. 2020 yılında ise Yaşayan İnsan Hazineleri Ödülü'ne layık görüldü ve ödülünü Cumhurbaşkanı'nın elinden aldı. Bu ödül, yalnızca bir sanatçının başarısını değil, ömrünü bir kültürün yaşatılmasına adamış bir ustanın emeğini de temsil ediyordu. Neşet Ertaş'ın ardından bu unvana layık görülen Kırşehirli değerlerden biri olması, şehrimiz için ayrı bir gururdu. Çünkü Yaşayan İnsan Hazineleri, yalnızca geçmişin bilgisini taşıyan kişiler değildir. Onlar, geçmiş ile gelecek arasında kurulan canlı köprülerdir. Adem Göçer de davuluyla, zanaatıyla ve kültürel birikimiyle bu köprünün önemli taşıyıcılarından biriydi. Peki, bu mirasın geleceği ne olacak?
İşte bugün üzerinde düşünmemiz gereken asıl mesele bu. Büyük ustalarımızı ölüm yıl dönümlerinde anmak, fotoğraflarını paylaşmak, başarılarını anlatmak elbette çok kıymetli. Ancak bir kültürün gerçek anlamda yaşaması için onu yeni kuşaklara aktarmak zorundayız.
Abdallık geleneği yalnızca geçmişin güzel bir hatırası olarak kalmamalı. Gençlerimiz bu geleneğin müziğini, ritmini, sazını, sözünü, davulunu ve kültürel değerlerini tanımalı. Kendi topraklarının sanatını öğrenmeli, sahiplenmeli ve geleceğe taşımalı. Çünkü bir kültür, ustalarıyla doğar ama yeni ustalar yetiştikçe yaşamaya devam eder. Kırşehirliler Vakfı olarak bizler de bu sorumluluğun farkındayız.
Vakfımızın yalnızca hemşehrilerimizin bir araya geldiği bir çatı değil, Kırşehir'in kültürel mirasının korunduğu, üretildiği ve gelecek nesillere aktarıldığı bir kültür merkezi olması gerektiğine inanıyoruz. Bu nedenle Abdallık geleneğinin yaşatılması ve özellikle genç kuşaklara aktarılması için Vakfımız bünyesinde bir Abdal müzik ekibinin oluşturulmasını sahiplenmek ve bu çalışmaya öncülük etmek istiyoruz. Üstelik bu konuda yalnızca bir düşüncemiz değil, somut bir hazırlığımız ve gönüllü bir sanat emekçimiz de var.
İki yıldır Kırşehirliler Vakfı bünyesinde çalışmalarını sürdüren Gönül Dağı Türk Halk Müziği Topluluğumuzun şefi, TRT Ankara Radyosu Saz Sanatçısı Ferhat Durmuş, böyle bir ekibin oluşturulması, gençlerin yetiştirilmesi ve Abdallık müziğinin kendine özgü icra geleneğinin aktarılması görevini üstlenmeye hazır. Dileğimiz, bu çalışmanın Kırşehir'in kendi kültür insanları, ustaları ve gençleriyle birlikte hayata geçirilmesi. Vakıf merkezimizde düzenli çalışmalar başlatarak gençlerimize bu kapıyı açmak, yeni müzisyenlerin yetişmesine imkân sağlamak ve Abdallık geleneğini gelecek kuşaklarla buluşturmak istiyoruz. Elbette bu yolculukta hayatta olan ustalarımızın bilgi ve tecrübelerinden yararlanmak, kültürün aslına uygun biçimde aktarılmasını sağlamak da en önemli önceliklerimizden biri olacak.
Adem Göçer gibi ustaların ardından yalnızca güzel sözler söylemekle yetinmemeliyiz. Onların ömürlerini adadıkları kültürü yaşatmak, bize bıraktıkları mirasa sahip çıkmanın en anlamlı yoludur. Bizim arzumuz, bir gün Kırşehir'den yetişen genç bir davul ustasının adını duyduğumuzda, onun hikâyesinde Adem Göçer'in izini de görebilmektir.
Bazı insanlar gitmez, sesleri kalır...
Bugün Adem Göçerli anarken bir davul ustasından çok daha fazlasını hatırlıyoruz. Bir geleneği, bir kültürü, bir ömrü ve o ömrün içine sığdırılmış binlerce emeği...
Onun davulunun sesi artık kendi ellerinden yükselmeyecek. Ancak yetiştirdiği insanların ellerinde, Kırşehirlin düğünlerinde, Anadolu'nun türkülerinde ve Abdallık geleneğinin yaşayan hafızasında yankılanmaya devam edecek. Belki de insanın bu dünyadaki gerçek ömrij doğduğu günle son nefesi arasındaki yıllardan ibaret değildir. Asıl ömür, arkasında bıraktığı izlerin başkalarının hayatında yaşamaya devam ettiği zamandır.
Kırşehir'in eylül ve kasım yaprak dökümünde iki büyük değeri var: Neşet Ertaş ve Adem Göçer...
Biri sazıyla, diğeri davuluyla aynı toprağın hikâyesini anlattı. Biri bozkırın sesini dünyaya duyurdu, diğeri o sesin ritmini taşıdı. Şimdi bize düşen, onların bıraktığı mirası yalnızca anmak değil, yaşatmak ve gelecek kuşaklara aktarmaktır. Adı Adem, soyadı Göçer... O göçmedi. Say ki yan odaya geçti. Davulunun sesi bu topraklarda, türkülerimizde ve gönüllerimizde yaşamaya devam edecek. Kırşehir'in yetiştirdiği bu büyük ustayı vefatının birinci yılında saygı, rahmet ve minnetle anıyorum. Ruhu şad, mekânı cennet olsun. Bozkır seni unutmayacak Usta...
