Akşam haberleri açtığınızda her şey su gibi akar. Spiker takılmadan okur, görüntüler tam zamanında değişir, alt yazılar bir ritimle geçer. Dışarıdan bakınca her şey tıkır tıkır işliyor sanırsınız. Oysa o kısa bültenin mutfağına girdiğinizde bambaşka bir gerçekle karşılaşırsınız.
Haber dediğin sadece "ne oldu, nerede oldu" sorusuna cevap vermek değildir. Ajans ekranına düşen o ham, soğuk metni elinize aldığınız an asıl mesai başlar. Önünüzde saniyeler vardır.
“Kurgu odasından ses yükselir, reji süreyi sayar.”
Ama sizin zihninizde başka bir terazi çalışır. Bir kefede hız, diğer kefede insan mantığı ve vicdanı durur.
Bazen tek bir kelime için dakikalarca düşünürsünüz. "Feci" deseniz abartı kaçar, "üzücü" deseniz acıya haksızlık edersiniz. Ne sığlaşmak istersiniz ne de insanın kalbine dokunmaktan vazgeçmek. Bir kazayı ya da bir felaketi yazarken klavyeye sadece parmaklarınızla basmazsınız. Kendinizi izleyicinin yerine koyarsınız. "Ben bunu duysam aklıma yatmayan bir yer kalır mı?" diye sorarsınız.
“Bugün herkesin elinde bir telefon var, herkes kendini muhabir sanıyor.”
Bilgi saniyeler içinde yayılıyor ama hız arttıkça akıl ve sağduyu geri planda kalıyor. Teyitsiz bir cümleyi ilk paylaşan olmak uğruna insan onuru kolayca harcanıyor. Oysa gazetecilik, o gürültünün içinde durup "Burada mantığa sığmayan bir şey var" diyebilmektir. Haberi reytinge kurban etmeden, muhatabı insan olan bir emanet gibi taşımaktır.
Ekrandaki her cümlenin arkasında soğumuş çaylar, uykusuz gözler ve "acaba yanlış mı aktardık" tedirginliği vardır. Teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, bir haberi sahici kılan tek şey masanın başında hala insan kalbi taşıyan birilerinin oturmasıdır
BASIN EMEKÇİLERİNE SEVGİ VE SAYGILARIMLA…